อาทิตย์ที่ผ่านมา ไปเดินตลาดนัดจตุจักรมา เหลือบไปเห็นน้องกระต่ายอยู่เต็มตระกร้า..ครึ้มอกครึ้มใจ คิดไปคิดมา..เลยพากลับบ้าน 1 ตัว

หล่อนเป็นเด็กหญิงครับ..แต่ยังไม่ได้สอนเรื่องมารยาทเท่าไร ดูสิดู ขนาดไปจ่อถ่ายรูป ยังไม่นั่งให้เรียบร้อยเล้ยย..

หล่อนหลับแล้ว..อ้อ หล่อนชื่อ จุ๊บ จุ๊บ ครับ
ชื่อจริง วรุฬห์พรรณ (อ่านว่า วะ-รุน-พัน) แปลว่า หญิงผู้มีผิวพรรณงดงาม เปล่งปลั่ง

น๊านนน เธอตื่นแล้วววว ..ไม่อยากให้เธอตื่นเลยย เดี๋ยววิ่งโวยวาย ไปทั่วบ้าน ..

ความรู้สึกจริงๆ ของผมที่เลี้ยงกระต่าย :

เมื่อตอนเด็กโน้นนน ผมเคยเลี้ยงกระต่ายป่าครับ เลี้ยงจนโต ตัวใหญ่มาก ผมรักเสมอต้นเสมอปลาย ไม่ใช่รักแต่ตอนมันเล็กๆ พอใหญ่ไม่รักนะครับ แต่แล้วเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด มันถูกหมากัดขา จนในที่สุดก็ตาย

ถึงวันนี้ ผมยังรู้สึกว่า กระต่ายเป็นสัตว์เลี้ยงที่ช่วยคลายเหงาได้ดี สำหรับคนมีพื้นที่น้อยๆ อย่างผม อีกทั้งมัน ไม่ต้องการพื้นที่มาก (แม้แต่การอยู่ตามธรรมชาติของมันเอง มันก็ไม่ต้องการพื้นที่มาก เพราะยิ่งมีพื้นที่มาก นั่นแสดงถึงอันตรายที่มีมากเช่นกัน) มันไม่ส่งเสียงร้อยรบกวนคนข้างบ้าน อึไม่เหม็น ไม่สกปรก กระต่ายรักสะอาด  ด้วยเหตุผลหลายๆอย่างที่กล้าวอ้าง ผมเลยไม่ลังเลที่จะเลี้ยงเขาอีกครั้ง..

หลังจากซื้อมาเลี้ยงได้วันเดียว เช้าต่อมาก็มีข่าว โรคอุบัติใหม่ในไทย “โรคไข้หวัดกระต่าย” หรือ Rabbit Fever  หลังเกิดข่าวโรคนี้ เห็นหลายคนในบอร์ดพันทิพเป็นห่วง และกลัว บางคนที่เลี้ยงกระต่ายถึงขนาดจะเอาไปปล่อย  !!!

หลังจากที่ไปหาข้อมูลเกี่ยวกับโรคนี้ จึงทำให้เกิดความเข้าใจ และหายกังวล โรคนี้ไม่ได้อันตรายอย่างหวัดนก  บางครั้งข่าวก็ทำให้น่ากลัวเกินจริง นี่ถ้าทุกคนที่เลี้ยงกระต่าย กลัว แล้วเอากระต่ายไปปล่อย จะเกิดอะไรขึ้น กระต่ายพวกนี้ถูกเลี้ยงมาตลอดชีวิต จะหากินเองได้อย่างไร สุดท้ายก็ต้องตายอย่างน่าอนาถ ..

คนบางคน ชอบเลี้ยงสิ่งมีชีวิตตอนที่เขายังน่ารัก ยังตัวเล็กๆ แต่พอเขาไม่น่ารักแล้วก็ทอดทิ้ง เหมือนตุ๊กตาไม่มีชีวิตจิตใจ  ก็ไม่แปลกอะไรที่คนทุกวันนี้ รักกันไม่ยืดยาว รักง่ายและหน่ายเร็ว พอหน่ายแล้ว ก็ทิ้งกันไป หาใหม่ดีกว่า หาไปเรื่อยๆ

หากริจะรัก ก็จงเริ่มที่จะรักสิ่งมีชีวิตเล็กๆ รอบๆตัวเราก่อน..แล้วค่อยๆ รักสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่ๆ ต่อไป เราจะได้รู้จักความรักมากขึ้น

ป.ล. จุ๊บ จุ๊บ เป็นพันธ์ดัชครับ