เด็กชาย 4-5 คน ในวันหยุดช่างมีความหมายยิ่ง
และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ยิ่งมีความหมายและสนุกยิ่งขึ้น คือ จักรยาน BMX ทุกคนต่างบึ่งกันออกไปเล่นด้วยรถจักรยานคู่ใจ ยกเว้น ผม ผู้ซึ่งไม่มีจักรยาน จึงต้องพึ่งเพื่อนคนหนึ่ง ซ้อนท้ายไปด้วยทุกครั้ง

ครั้งนี้ก็เช่นกัน ..เราบึ่งออกจากหมู่บ้านแต่เช้า ด้วยจักรยานคู่ใจ และเพื่อนคนหนึ่งก็มีผมซ้อนท้ายอยู่เช่นเคย เมื่อก่อนนั้น ผทไม่เคยคิดว่าการไม่มีจักรยานจะเป็นปัญหาระหว่างการคบหากับเพื่อน หรือเป็นปมด้อยแต่อย่างใด เข้าใจดี..เราจน !

จนกระทั่งมีเหตุการณ์ที่ทำให้ผมเข้าใจถึงความรู้สึกนั้น..ความรู้สึกที่เป็นปมด้อย

วันนั้นเราปั่นจักรยานไปเที่ยวกันอีกเช่นเคย พอไปถึงยังสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไกลจากบ้านพอสมควร เราต่างจอดจักรยานทิ้งไว้ แล้วลงไปเดินเล่น และเมื่อเดินเล่นจนหนำใจ จนหมดสนุกกันแล้ว ฟ้าภายนอกเริ่มเย็น ความมือใกล้จะมาเยือน ทุกคนต่างบึ่งไปยังจักรยานของตน และผมก็บึ่งเตรียมจะขึ้นซ้อนท้ายเพื่อนเหมือนเช่นเคย แต่เหตุการณ์เริ่มไม่ปกติ เมื่อเพื่อนพูดขึ้นว่า
“แกนั่งคันนี้มาเยอะแล้ว ไปนั่งคันอื่นบ้างสิ”
ผมหน้าเหลอ ไปนั่งคันอื่น จะไปนั่งคันไหนละ เพื่อนคนอื่นๆ พอได้ยินเพื่อนคนนี้พูดอย่างนี้ ก็ต่างส่ายหัวแล้วรีบบึ่งจักรยานออกไป บ้างก็บอกว่า ขามา มากับใคร ขาไป ก็ไปกับคนนั้น..

เพื่อนทุกคนบึ่งจักรยานออกกันไปหมดแล้ว..

ผมเดินเพียงลำพังในความมืด น้ำตาไหลพราก .. รู้ซึ้งถึงคำว่า มีไม่เท่าคนอื่น ความต่ำต้อย ความคับแค้นใจ น้อยใจ ซึ่งถึงคำว่า ปมด้อย ตั้งแต่วันนั้น และอาการนี้ก็ติดตัวผมมาจนถึงปัจจุบัน

สิ่งที่น่าดีใจอย่างหนึ่ง เพื่อนทั้งหมดที่ทอดทิ้งผมในวันนั้น ไม่ใช่เพื่อนผมในวันนี้แล้วว ผมไม่ได้เจอเขา ไม่ได้พบ ไม่ได้สังสรรค์

ปมด้อยในใจเล็กๆ นี่เอง ทำให้ผมรู้สึกถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆได้มาก หากมีอะไรมากระทบแม้เพียงเล็กน้อย แต่ความรู้สึกไม่เท่าเทียม คงต้องพยายามรักษาเองในใจ เพราะถึงยังไง คงไม่หมดไปจากโลกนี้อย่างแน่นอน.