Posted by: nevikup on: มกราคม 7, 2008
เขายืนสงบนิ่งในซอกตึก ปล่อยให้ตำรวจวิ่งเดินผ่านไป หัวใจที่เต้นตูมตามค่อยๆสงบนิ่ง และเป็นปกติในที่สุด
แม้จะผ่านเหตุการณ์เช่นนี้มาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ความรู้สึกแบบนี้ก็ยังไม่เคยเปลี่ยน บางคนลงมือทำความชั่วเพราะโหยหาความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกตื่นเต้น หวาดกลัว มันช่วยให้เลือดสูบฉีดซ่านไปทั่วตัว แต่สำหรับเขาไม่ใช่ เขาทำเพราะจำเป็นจริงๆ
เขาสัญญากับตัวเองเหมือนกับหลายๆครั้งที่ผ่านมาว่า “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย”
ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ เมื่อเข็มนาฬิกาเดินผ่านเลขสิบสอง ก็จะก้าวเข้าสู่ปีใหม่ ..เขาควรจะเริ่มชีวิตใหม่ในปีใหม่ และทิ้งความชั่วไว้ในปีเก่า
เขาใช้มือลูบเป้สะพายที่เต็มไปด้วยของมีค่าที่พึ่งลักเขามา ของเหล่านี้เป็นแค่ของนอกกายแต่มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับชีวิตน้อยๆของลูกเขา
พอนึกถึงลูกน้ำตาก็ไหล ลูกคนเดียวของเขาไม่เคยมีชีวิตเหมือนเด็กคนอื่นๆทั่วไป ต้องเข้าออกโรงพยาบาลอยู่ร่ำไป และทุกครั้งที่ต้องเข้าโรงพยาบาล นั่นคือค่าใช้จ่ายมหาศาล ลำพังค่าอาหารแต่ละวันก็ลำบากพอแรงแล้ว.. จะว่าไปแล้ว ก่อนที่ลูกเขาจะเป็นอย่างนี้ มันก็คงสืบเนื่องมาจากเขา ..เขาเป็นพ่อที่ไม่เอาไหนซะเลย
เมื่อเมียรักทิ้งลูกและเขาหนีไปกับคนรักใหม่ด้วยทนสภาพยากไร้ไม่ได้ เขาได้แต่โทษตัวเอง ทิ้งตัวเองให้จมสู่วงเวียนแห่งความเศร้า ทั้งเหล้าและการพนัน ทิ้งลูกเพียงลำพังอย่างอดๆยากๆ ด้วยวัยเพียง ๔ ขวบ เด็กน้อยรู้จักหารายได้ด้วยการขายพวงมาลัย เศษเงินเล็กๆน้อยๆจากรายได้นั้น นอกจากเป็นค่าอาหารแล้ว ยังถูกพ่อใจหยาบนำมากินเหล้า..เมื่ออยากหาเงินให้ได้มากขึ้น เด็กน้อยจึงขายพวงมาลัยจนถึงดึกดื่น และนั่นเองคือที่มาของอุบัติเหตุที่เกือบคร่าชีวิต คนขับรถเมามายขับพุ่งออกนอกทางมาชนเด็กน้อยอย่างจัง และตั้งแต่วันนั้น ลูกเขาก็มีชีวิตที่ไม่ปกติ พูดไม่ได้ เดินไม่ได้ ช่วยตัวเองไม่ได้ และที่สำคัญต้องเข้าออกโรงพยาบาลเกือบทุกเดือน คนขับรถที่เมามายชดใช้ค่าเสียหายเพียงไม่กี่หมื่น บอกถ้าอยากได้มากกว่านั้นให้ไปฟ้องศาลเอา…
ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา..เขาเกลียดคนเมาตั้งแต่บัดนั้น คนเมาทำให้ลูกเขาเป็นแบบนี้
เมื่อหาเงินรักษาลูกไม่ได้ ทางเดียวที่จะยื้อชีวิตลูกไว้..ขโมย
