หลายคนคงเคยมีความรู้สึกอยู่คนเดียว ทั้งๆที่รายล้อมด้วยผู้คนมากมาย อย่างเพลง แอบเหงา ของอีตาหอย  คงเคยประสบกับความรู้สึกที่ไม่อยากทำอะไร ไม่อยากไปไหน ทั้งๆที่ใจเหงา รู้สึกอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวท่ามกลางผู้คน..อาการแบบนี้รักษากันไม่ดี ถึงกับหมดเงินหมดทอง หมดนา หมดไร่

ที่บอกว่า หมดเงิน หมดทอง หมดนา หมดไร่ นี่ ไม่ได้กล่าวเกินจริงเลยนะครับ
เพราะบางคนรักษาอาการนี้ ด้วยการใช้เงินในการเที่ยว ~ เล่นการพนัน ~ ฯลฯ  อาการนี้ถ้ารักษาไม่ดี รักษาไม่ถูกทางมีหวังแย่ขึ้นกว่าเดิม…แย่หนักถึงขั้นสาหัสเลยทีเดียว

อยากจะบอกว่า ระยะนี้อาการที่ว่าเกิดขึ้นกับผมอย่างต่อเนื่อง ผมใช้วิธีรักษาโดยการจัดห้อง หาหนังสืออ่าน ..หาต้นไม้มาปลูกที่ระเบียง ดูต้นไม้มันเลื้อย มันโต ก็เพลินดี ผมนั่งดูชีวิตของมัน ..ก็สงสัย มันจะเหงาเหมือนผมมั้ยน่ะ  คิดได้ดังนั้น ผมเลยเปิดเพลงดังๆ  เผื่อจะช่วยมันไม่ให้เหงาได้บ้าง

ระยะนี้ฝนตกบ่อย ปรอยๆบ้าง หนักๆบ้าง .. ยิ่งชวนให้บรรยากาศอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวยิ่งขึ้น  ผมหยิบไดอารี่เล่มเก่ามานั่งอ่าน
…วันนี้ของหลายปีก่อนในไดอารี่ บอกผมว่า ผมอยู่ที่ทะเล แต่ไม่ระบุชัดว่า สาเหตุที่ผมไปทะเล เพื่อจุดประสงค์อะไร บอกแต่ว่า ผมอยู่ที่ประจวบคีรัขันธ์.. ถึงไดอารี่ไม่ระบุชัด แต่ผมจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี ผมไปกับเพื่อนอีกหลายคน และหนึ่งในเพื่อนเหล่านั้น มีคนหนึ่งอกหัก !

และมันเองคือผู้ชักชวนกึ่งลากจูงให้เพื่อนๆไปทะเล เพื่อไปลืมเรื่องราวแห่งความผิดหวังของมัน บรรยกาศวันนั้นจึงปนเปไปด้วยความสนุก และระบาย

บางทีความทุกข์ที่คนผิดหวังขว้างทิ้งลงทะเล อาจจะพอๆกับน้ำทะเลก็ได้..ขณะเดียวกันความสุขที่ทุกคนเก็บจากทะเล ก็คงมากพอๆกัน

ผมปิดไดอารี่เล่มนั้น.แล้วเพ่งมองไปที่ต้นเดฟที่โรยตัวตามระเบียงห้อง มันเริ่มมีรอยยิ้ม หลังจากได้ยินเสียงเพลง..

ความเหงา ถ้ามันได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเราแล้ว เราก็จะไม่รุ้สึกเกลียดหรือกลัวมัน และไม่ต้องหาทางรักษาให้ยาก..และเมื่อถึงเวลานั้น เราอาจจะโหยหาความเหงาเสียเองก็ได้..เพราะความเหงา คือ เพื่อนของเรา

ป.ล. ภาพประกอบโดย ฮัท (ใครจะเชื่อว่าภาพเนี่ยะ คือคลองแสนแสบ ตึกสูงๆ นั่นคือ ตึกชาญอิสระ)