Posted by: nevikup on: เมษายน 30, 2007
ไปอ่านบล็อกของคุณ….(อะไรไม่รู้จำชื่อไม่ได้) เขาเขียนถึงงานที่เขาทำที่บริษัทของเขา…ก็เลยคิดถึงเรื่องสนุกๆในแผนกตัวเองบ้าง
ในแผนกผมมีผู้ชาย 5 (โฉดๆซะ 4 ดีซะ 1(คงรู้น่ะ ดีนะหมายถึงใคร(ผมเอง ผม(กลัวจะเดากันผิด)…โห (จะวงเล็บอะไรหนักหนา)))) และมีหญิงสวยราวกับนางฟ้าอีก 1 นาง อ้อ..เธอเป็นหัวหน้าแผนกครับ
วันหนึ่งขณะนั่งทำงานกันอยู่…หัวหน้าก็ลุกออกไปเดินหายไปจากแผนก ซึ่งก็ไม่ได้บอกว่าไปไหน แต่เราๆอนุมานว่า คงไปเข้าห้องน้ำแหละ ครู่ต่อมามีคนเข้ามาถามหาหัวหน้าแผนก ที่สวยราวนางฟ้า ผิวขาว ผมยาว สะคราญ ปากนิดจมูกหน่อย..(โอ้วว…อยากจะขอบัตรประชาชนหัวหน้าดูเหลือเกินว่า คำนำหน้าชื่อเป็นนางสาว หรือนางฟ้า)
“หนิง(หัวหน้า)ไปไหน” ผู้มาเยือนถาม
โดยไม่ต้องมองหน้า และไม่ต้องคิด พี่ปลาทูซึ่งนั่งติดประตูสุดตอบสวนคำถามทันที “ไปขี้”
คำว่า นางฟ้า กับคำว่า ขี้ มันช่างห่างกันเหลือเกิน…นางฟ้าไปขี้
หมดความงามเลยหัวหน้าตู
ความงาม กับ ความอัปลักษณ์ ต่างกันแค่นิดเดียวเองนะครับ
คำพูดสามารถทำให้สิ่งสวยงาม งามขึ้นกว่าเดิม หรือขี้เหร่ลงทันทีได้ เช่นเดียวกัน สิ่งไม่สวยงาม แต่สวยงามขึ้นได้ด้วยคำพูด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ท้ายที่สุดแล้วเนื้อแท้ๆของสิ่งนั้นๆ จะบอกเองว่างามหรือไม่งาม
คำพูดอาจช่วยให้คนอื่นสับสนได้ แต่ท้ายที่สุด..ความจริงย่อมปรากฏ
ความงามที่แท้จริง ก็คือความงามของความงามที่แท้จริง
งงมั้ยครับ..อย่าว่าแต่คุณเลย
ผมก็งง
