Posted by: nevikup on: กรกฎาคม 31, 2006
ไม่คิดว่าวันอาทิตย์ที่ไม่น่าจะมีอะไร จะมีอะไรขนาดนี้
วันหยุด ทุกอย่างควรหยุด
หยุดความคิด ความเครียด หยุดความรัก หยุดความแก่งแย่งเบียดเสียด
หยุดอยู่กับตัวเอง
แต่ผมไม่อย่างนั้นนะสิ
ความไม่หยุด มันเริ่มมาจากเสียงตามสายโทรศัพท์เสียงนั้น
“พรุ่งนี้แกอยู่ใช่มั้ย เออ เดี๋ยวกูไปหานะ”
ไม่มีรายละเอียด
ไม่ต้องเยิ่นเย่อ
สั้นๆ แต่เซ็งฉิบ..
นานมากที่ไม่ได้เจอเพื่อนคนนี้ เขามาพร้อมโปรเจ็กต์ใหม่ที่ฟังดูก็ชวนเคลิ้บเคลิ้ม เหมือนจะไปได้สวย เราพูดกันถึงแต่ส่วนที่จะพึงได้ แต่ส่วนที่จะเสียยังไม่เอ่ยอ้าง คุยธุระเสร็จ มันยังลากไปเดินพันธ์ทิพย์อีกแนะ….ไม่ชอบที่นี่เลย รำคาญกับพวกยัดเยียดสินค้าประเทืองอาชญากรฆ่าข่มขื่น “โป๊มั้ยพี่ๆ ” อยากจะตอบมันไป หน้าตาพี่หื่นขนาดนั้นเลยเหรอน้อง ห๊าาา
รู้สึกตัวอีกที อยู่ที่ห้างดังกล่าวนั้นแล้ว ผู้คน เสียงจอแจ ควันบุหรี่ แสงแดด และปวดท้อง
ก็ดันมาท้องเสียด้วยซี นั่งบนรถเมล์ ขนลุกชูชัน
แยกกันกับเพื่อนมา โต๋เต๋มาถึงเวิร์ดเทรด เห็นคัทเอาต์หนังเข้าฉายใหม่ ‘โคตรรักเอ็งเลย’ หยิบโทรศัพท์ลิสต์รายชื่อเพื่อนผู้โชคร้ายที่ต้องมาดูนั่งกะเราในเดี๋ยวนี้ สายตามาหยุดอยู่ที่ชื่อยัยบี ด้วยเหตุและผล มันคือผู้ที่ถูกเลือก เพราะ
๑. บ้านมันไม่ไกลจากตรงนี้มาก
[...]
