สัตว์ที่ได้ชื่อว่าซุกซนที่สุด คือ ลิง
นิสัยซุกซนของลิง ทำให้มันมีความปราดเปรียว หยิบโน่น ฉวยนี่ ได้อย่างแคล่วคล่อง จนบางครั้งผู้ที่ผ่านไปมาถูกเจ้าลิงซนฉกฉวยสิ่งของไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนสัตว์ที่ได้ชื่อว่า ดื้อ ที่สุดกลับไม่ใช่ลิง เพราะบางครั้งเมื่อมันพบว่าสิ่งของที่มันบังอาจหยิบฉวยไปนั้นไม่มีประโยชน์สำหรับมัน มันก็จะโยนทิ้ง หรือยื่นให้แก่เจ้าของโดยง่าย

แต่มีสัตว์ชนิดหนึ่งที่เมื่อใช้วิธีอันไม่ชอบธรรมฉกฉวยอธิปไตยไปได้แล้ว ทั้งๆที่รู้ว่าวิธีได้มานั้นไม่่ชอบธรรมก็ยังยินดีกับสิ่งนั้น เมื่อผู้อื่นรู้ทัน พยายามขอคืน กลับใช้วิธีดื้อดึงอ้างความชอบธรรมอันมีอยู่น้อยนิดในสันดาน เพื่อจะครอบครองอธิปไตยให้นานที่สุด พฤติกรรมเช่นนี้ นอกจากไม่เหมือนลิงแล้ว ยังไพล่ไปเหมือนกับพฤติกรรมของสัตว์อีกชนิดหนึ่ง นั่นคือ หมา โบราณเรียกว่า “หมาหวงก้าง”

สิ่งที่พึงกระทำที่สุด คือ หยุด
หยุด เพื่อสำรวจพฤติกรรมที่ผ่านมาของตัวเอง เหมาะสมหรือไม่
หยุด เพื่อดูส่วนที่เคลื่อนไหว
หยุด ใจให้นิ่ง บางทีความเงียบอาจจะทำให้เกิดช่องแห่งแสงสว่าง

โรคที่หมอทั้งแผนอดีต แผนปัจจุบัน หรือแม้แผนอนาคตกลัวที่สุด คือ โรคดื้อของคนไข้
หมอจะมียาวิเศษแค่ไหนก็ตาม ถ้าคนไข้ไม่ยอมรับยา ปฏิเสธการรักษา และที่สำคัญเข้าใจว่าตนเองไม่เป็นอะไร ก็ยากที่จะเยียวยาให้หายได้

และวิธีสุดท้ายที่หมอนิยมเลือกทำก็คือ
ปล่อยไปตามเวรตามกรรม